A życie i tak toczy się dalej

Islamizacja Europy

2011-01-13T16:10:00.001-08:00

Wydarzenia ostatniego weekendu znalazły się na pierwszych stronach wszystkich francuskich gazet. Zabójstwo dwójki młodych francuzów w Nigerii. Jeden z nich mieszkał tam już do kilku lat, pracując dla tego kraju. Drugi - przyleciał na jego ślub z Nigeryjką wyznania muzułmańskiego. Media początkowo wstrzymywały się od wskazania sprawców tragedii, tłumacząc się brakiem dowodów. Szybko okazało się, że nie był to nieszczęśliwy wypadek lecz morderstwo z premedytacją. Doszło do starcia sił obrony z grupą terrorystów, ale z bezowocnym skutkiem. Sprawców do tej pory nie odnaleziono.

Reakcja Sarkozego, do którego moje poparcie wzrasta z każdym jego wystąpieniem, skomentował te wydarzenia jako „barbarzyństwo w najczystszej postaci”. I tylko on po raz kolejny niestety miał odwagę wyrazić swoja opinię. Pozostali politycy ograniczyli się do „poprawnie politycznych wypowiedzi”, z których – wiadomo - nie wynika nic konkretnego.

I to kolejny gwóźdź do trumny prezydenta. Atłasową wyściółką jednak, w tym starannie przygotowywany meblu, jest próba wniesienia zakazu modlitw na ulicy. Tak naprawdę, to chyba zaostrzenia zakazu, bo z tego co wiem, to taki zapis już istnieje, o czym muzułmanie zapomnieli zapewne, nie wiedzą…lub udają, że nie wiedzą. Każdy piątek ulice kilku największych miast republiki, są zupełnie zablokowane przez modlących się muzułmanów oraz ich ochronę (sic!). Policja otrzymała nakaz nie interweniowania. Paryżanie mają dość. Lepiej późno niż wcale, można by dodać. Coraz częściej dochodzi do demonstracji walczących przeciwko zakłócaniu przestrzeni publicznej. Często, na znak protestu, w dzielnicach najbardziej oblężonych przez modlących się, organizuje się święto „wina i parówki”. Jeden z anonimowych Paryżan, każdy piątek przemieszczał się w miejsca modłów i z ukrytej kamery pokazywał światu, jak wygląda ukochana stolica wielu ludzi. Za te filmiki, wydano na niego wyrok śmierci. W tej wielkiej debacie, muzułmanie bronią się brakiem miejsca na modlitwy. Nijak się to ma oczywiście do, rosnących jak grzyby po deszczu, meczetów i minaretów. Warto również zauważyć, że na paryskich ulicach modlą się nie tylko mieszkańcy tego miasta. Sądząc po rejestracjach samochodów, jest to raczej swoisty pokaz siły. Kiedy córka obecnego ministra Marie Leppin, mająca w najbliższych wyborach wymienić ojca, dobitnie skomentowała: „W systemie francuskiej świeckości i sekularyzacji, nie ma miejsca na okupacje”, natychmiast – rzecz już wiadoma – została oskarżona przez aktywnie działające organizacje islamskie, o podsycanie do nienawiści i walki zbrojnej. Od razu skojarzono „jej okupację” z okupacją hitlerowską, choć autorka nie do końca to miała na myśli. Zatem jest jeszcze faszystką.

Nie tak dawno w Rosji święciła sukces książka „Meczet Notre-Dame 2048”. Czasy już „pochrystusowe”, gdzie jedyną religią jest islam i jak łatwo zgadnąć z tytułu, jest to, choć trochę przerysowana, jednak wielce prawdopodobna wizja. Przetłumaczona na język francuski przeszła bez echa, bo „uchodzi za niepoprawną politycznie”. Cieszę się, że w ogóle się ukazała.

Europa bije na alarm. W Belgii, gdzie połowa noworodków rodzi się w islamskich rodzinach, do rządu dochodzą skrajne ugrupowania opowiadające się przeciwko wszelkiej imigracji, bezwzględnie zakazujące noszenia chust w szkołach.

Niemcy postanowili się przebudzić, po tym jak policzyli meczety i kościoły. Angela Merkel w końcu przyznaje, że „Niemcy stały się bastionem islamu” i oznajmia: „multikulturalizm całkowicie zawiódł”, zwracając tym samym uwagę muzułmanom, że muszą przestrzegać konstytucji, a nie szariatu jeśli chcą żyć w tym kraju. W pierwszej kolejności zabiera się za ratowanie kobiet od przymusowych małżeństw, które nie są zgodne z niemieckim prawem. Jednocześnie zwraca uwagę na niski poziom wykształcenia imigrantów, zamierzając przeznaczyć fundusze na ich edukację, by w przyszłości mieli szansę na zatrudnienie, a nie na socjalne na koszt państwa. Znana niemiecka feministka Alice Schwarzer apeluje w książce „Za integracją, przeciwko islamizacji” do resztki Niemców. Swoja drogą, cóż za absurd historii, gdzie się podziali Niemcy, potęga narodów, czysta krew, aryjska rasa? „O gdzież się podziały niegdysiejsze śniegi?” . Falę oburzenia wywołało przemówienie prezydenta Christiana Wullfa w dwudziestą rocznicę zjednoczenia Niemiec, który przyznał, że „Islam jest częścią Niemiec”. To wynik bezowocnego planu „multikulturalności”, z jakim boryka się rząd niemiecki. To krzyk bezradności.

W Anglii liczba wyznawców Allaha w ciągu ostatniego dziesięciolecia wzrosła z 82 tyś. do 2,5 mln! Modli się tam w ponad 1000 meczetach – wiele z nich to dawne kościoły. Jedna z firm zabawkarskich przez moment wycofała świnkę z farmerskiego zestawu „na prośbę oburzonych klientów”, na szczęście w porę się zreflektowała. Szariat w Anglii wchodzi „od kuchni” wiele szkół zostało zobligowanych do korzystania z usług cateringowych przygotowujących halal, tak by dzieci muzułmańskie nie były już więcej narażone na jedzenie „nieczystego” mięsa, a pozostałym nie czyni to przecież różnicy.

W Holandii i Rosji co piąty mieszkaniec deklaruje swoje muzułmańskie wyznanie. W Paryżu obywateli do dwudziestego roku życia pochodzenia muzułmańskiego jest 45%. Wtorkowy „Le monde” podaje wyniki dwóch niezależnych sondaży: 40% Francuzów czuje zagrożenie ze strony islamu (podobnie jest w Niemczech i Anglii).

W Hiszpanii „awantura o szynkę”. Nauczyciel geografii oskarżony o „godzenie w uczucia religijne” po tym, jak opowiadając dzieciom o eksportowanych produktach, wspomniał o najsławniejszej, wyszukanej, będącej dumą kraju, szynce jamon. Muzułmanie w Hiszpanii domagają się w formie przeprosin za wypędzenie ich przodków w 1492, pełnych praw obywatelskich, wnosząc przy tym długą listę roszczeń. Na pierwszym miejscu, oprócz hiszpańskiego obywatelstwa, zwiększenia ilości meczetów, cmentarzy i nie wtrącania się w obyczajowość, czyli w aranżowane małżeństwa, gdzie kobiety są więzione i wykorzystywane seksualnie. To przecież „rodzinne interesy”. W październiku zeszłego roku domagano się zaprzestania emitownia telenoweli pt: „Pustynna miłość”, ich zdaniem antymuzułmańskiego, (w Polsce na TV Puls), bo porusza temat aranżowania małżeństw i nierównego traktowania kobiet.

Muammar Kadafi jakiś czas temu oznajmił, że: „Wszystko wskazuje na to, iż Allah zapewni islamowi zwycięstwo w Europie bez użycia miecza czy broni, bez podboju. Nie potrzebujemy terrorystów, nie potrzebujemy zamachowców. Miliony europejskich muzułmanów zmienią ten kontynent w islamski w ciągu zaledwie kilku dekad”

Przypomina mi się pewna zagorzała dyskusja sprzed kilku lat, przeprowadzona z młodym Algierczykiem w Anglii. Zirytowany moimi tezami o islamie, jako zagrożeniu kultury europejskiej, z braku argumentów wykrzyczał: „ I tak zdobędziemy Europę, jak nie siłą, to cierpliwie i spokojnie zapładniając tyle Europejek ile się da!”.

Stolica Apostolska podaje, że w ubiegłym roku zanotowano, co prawda tylko o część procenta, więcej populacji wyznania muzułmańskiego, niż chrześcijańskiego, ale jest to tendencja wzrostowa i przede wszystkim niepokojąca. Benedykt XVI podchodzi do sprawy trochę odmiennie, niż jego poprzednik. Miast przepraszać za dawne dzieje i wyprawy krzyżowe, operuje liczbami. Obecnie na świecie z powodu wiary ginie 170 tyś, a prześladowanych jest ponad 200 mln chrześcijan. Że cierpią muzułmanie, każdy wie, a co z resztą?! Już nie wspomnę o innych wyznaniach, których - czasem krwawe - prześladowania świat zwyczajnie nie widzi.

W telewizji francuskiej ukazuje się teraz taka reklama: czterej królowie przychodzą do żłóbka małego Jezuska. Po przedstawieniu się, Maria zapytuje zdziwiona skąd „ten czwarty”? A to Monsieur, który ofiaruje redbulla. I wszyscy odlatują do nieba. Mnie – katoliczki - to nie obraża, z odrobiną dystansu nawet bawi. Ciekawe jak by zamienić Jezusa na Mahometa…

A premier Tusk, w imię integracji europejskiej, wspominanej już tutaj wielokulturowości, widziałby Turcję w strukturach Unii. Tą samą Turcję, która niespełna miesiąc temu jawnie opowiedziała się przeciwko świętom Bożego Narodzenia w Europie. Gratuluję.

W noworocznym orędziu, prezydent Sarkozy wyraźnie powiedział; „Francja nigdy nie pozwoli żadnej religii na narzucanie sobie praw”, oby tylko nie zabrakło mu siły w dotrzymaniu słowa.

Rasizm po francusku

2011-01-07T08:49:00.001-08:00

"Tolerancja jest ostatnią cnotą upadającej cywilizacji”

/Arystoteles/

Wychodzę dziś na spacer. Nie mogę ? Ach tak, obok jest dzielnica muzułmańska, będą mnie zaczepiać, tu żadna kobieta nie spaceruje pieszo, tu nikt nie spaceruje. To jadę do miasta, pozwiedzam trochę galerie handlowe i zahaczę o jakiś aperitif. Nie ! Nie sama, lepiej nie, z pewnością przykujesz uwagę wszędobylskich „Arabów”. To nawet nie poderwę żadnego Francuza ? Jak szukasz kłopotów i niepotrzebnych przygód, jedź. Cud, że w ogóle mogę wejść do knajpy i napić się czegoś procentowego. Natychmiast przychodzą mi na myśl wspomnienia z pobytu w jednym z arabskich krajów, gdzie nie obsłużono mnie z powodu naczelnej wady jaką jest moja płeć.

Według statystycznych danych muzułmanie we Francji liczą około 5 milionów osób, co stanowi 8 procent całej populacji kraju. Ja mam wrażenie, że jest ich dwa razy więcej niż rodowitych Francuzów. Wiele się nie mylę. Ta milionowa rozbieżność wynika z braku rzetelnych danych na temat liczebności francuskich grup religijnych. Spis powszechny nie zawiera pytania o przynależność religijną, ponieważ jest ustawowo zakazane zadawanie pytania na temat wiary. Jeśli nie chcecie zatem być posądzeni o rasizm, lepiej unikać tego tematu w całej jego rozpiętości. Dodatkowo, szacunkowe wyliczenia utrudnia fakt, że kolejne pokolenie społeczności muzułmańskiej, urodzone już w Republice jest obywatelem francuskim.

Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć granice pomiędzy poszczególnymi mniejszościami. Potocznie - choć w kuluarach- zwani Les Arabes- (we Francji, za ten wyraz jestem rasistką) pochodzą z północnej Afryki, ale nie czarni. Ci, mają osobisty rasistowski przydomek Les Noir zamieszkując głównie przedmieścia Paryża, środowisko przestępcze, zajmujące się głównie handlem żywym towarem, żyje w gettach, do których nikt nie ośmiela się nawet zbliżyć. Les Arabes zamieszkują głównie Marsylię, Lyon i Lille, choć w praktyce są wszędzie. Kryminogenne społeczności spośród nich parają się głównie handlem narkotykami, pozostałych utrzymuje państwo. To głównie Algierczycy. Są jeszcze Marokańczycy, choć rasy arabskiej, jednak zupełnie odmiennie traktowani przez Francuzów. Oni należą przeważnie do klasy pracującej. Są to dane zgeneralizowane i spłycone - grzech główny etnologa. Szufladkuję je tymczasowo, dla łatwiejszego rozeznania tematu. Istnieje jeszcze kilka grup w tej dziwnej klasyfikacji, ale to osobny temat.

Problem z powiększającą się w zawrotnym tempie mniejszością przybiera na sile z każdym miesiącem. Jeszcze większe stają się roszczenia grupy. Pracownicy wyznania muzułmańskiego żądają osobnych kantyn w miejscach pracy, by ich mięso nie miało okazji stykać się z mięsem „nieczystym”, by nie trzeba było siedzieć obok osób spożywających wieprzowinę ani też być obsługiwanym przez kelnerki z odkrytymi ramionami. A święta muzułmańskie muszą być dniami wolnymi od pracy. Pretensjonalizm dosięga niemalże całej organizacji życia społecznego. W szpitalach mężczyźni wyznający islam żądają, by ich żony były przyjmowane przez lekarzy płci żeńskiej. Takiego wyboru jednak nie zapewnia publiczna służba zdrowia. Czasami dochodzi nawet do pobić położników. (Le Figaro) Przecież juz dawno, w imię powszechnej równości wyznań, ściągnięto krzyże ze szkolnych ścian. W imię tejże równości i powszechnie przyjętej tolerancji, domaga się budowy nowych minaretów. W ostatnich latach powstało więcej miejsc kultu muzułmańskiego, niż jakiegokolwiek innego. Bo na co nowe kościoły Francuzom, jak i te, istniejące już od wieków, świecą pustkami ?

To są jednak jedynie skrawki informacji docierających do opinii publicznej. Najwyraźniej postawę pretensjonalną obrazuje brutalna codzienność. Znajoma staruszka, ogromnie się spiesząc i próbując wyjechać samochodem zaparkowanym przed apteką, krzyknęła zdenerwowana na kobietę pochodzenia arabskiego, żeby ta się przesunęła. Kobieta odburknęła coś pod nosem, wywiązała się nerwowa wymiana zdań. Na to wszystko przyszedł mąż kobiety. Zrobiło się jeszcze bardziej nerwowo. Napatoczyła się policja („napatoczyła”, bo raczej wykazują postawę niemieszania się w konflikty na tle rasowym), która, wysłuchawszy obu stron, wlepiła staruszce mandat za „podsycanie nienawiści”. Kiedy parkujemy na chwilkę w miejscu niedozwolonym, mandacik już frunie w naszą stronę, ale po chwili, gdy w tym wymalowanym kwadracie ląduje nowy mercedes z młodym kierowcą pochodzenia hm. nikt nic nie widzi. Młody, nad wyraz cwaniakowaty mężczyzna, spogląda zuchwale w naszą stronę i odchodzi. Gdybym to ja zafundowała mu takie spojrzenie, znowu mandacik. Kilka miesięcy temu w polskich mediach ukazała się informacja o poderżnięciu gardła w biały dzień pewnemu mężczyźnie, delektującemu się kawą w towarzystwie piękniej kobiety na bulwarach Paryża. Opisano całą sytuację od początku do końca, wskazując wyraźnie winnego pochodzenia arabskiego. Ta sama informacja w samej Francji brzmiała podobnie, z wyjątkiem zakończenia. Ta i każda inna nowinka kryminalna opisuje sprawcę jako „l’etranger” (zagranicznego obywatela), ewentualnie „zakapturowanego”.

Każda akcja policji skierowana w „ l’etranger” jest długo i skrupulatnie przygotowywana, o ile oczywiście gra jest warta świeczki. Bo gdy świeczką okazuje się skradziony samochód...

Są dzielnice występujące pod powszechnie używaną nazwą „l’endroi interdit” (zakazane dzielnice), będące niczym innym, jak gettami. Policja zapuszcza się tam tylko na zorganizowane akcje. „ Zakapturowany” jest więc tam bezpieczny.

Każdego dnia we Francji płoną samochody. Kto o tym mówi ? Kilka aut, „C’est pas grave”, lepiej nie dolewać oliwy do mocno już rozgorzałego ognia. A dlaczego samochody płoną ? Bo dziś wygrała drużyna z Algierii, bo dziś przegrała drużyna z Nigerii, bo są osiemnaste urodziny, bo w tym mieście mieszkańcy mają lepiej, bo złapali kilku, bo nie chcą przyznać „socjala”, bo on mnie dziś wkurzył...

Kto wchodzi w skład reprezentacji piłkarskiej ? Obywatele francuscy, a jakże ! Zainteresowanie footballem jakoś tak spadło. Pod płaszczykiem kibicowania, kryje się gorycz i rozpacz.

Pozytywnie zadziwił mnie fakt, że po kilku latach debat i sporów, rząd francuski w zeszłym roku przeforsował ustawę o zakazie noszenia burki w miejscach publicznych. Gdy jednak spojrzymy na wyniki sondaży przeprowadzonych na losowo wybranych obywatelach, miłe zaskoczenie przeobraża się w trwogę. 63,08% respondentów nie ma nic przeciwko noszeniu burki, tłumacząc to wolnością wyboru, 6,54% pytanych nie ma zdania i tylko 30,38% otwarcie się sprzeciwia. Tak jest niestety w większości badań dotyczących opisywanej grupy religijnej. Francuzi, w swej, niepojętej dla mnie, dyplomacji, oficjalnie nigdy nie wyrażają zdania sprzeciwu. Ach tak ! Zapomniałam ! „Liberté, Egalité, Fraternité”. Wolą skarżyć się i bluźnić we własnym otoczeniu rodzinnym. Wtedy trzeba by ich posłuchać, „ aż uszy puchną”.

Bezwzględnie zabroniono mi, nawet po polsku - do szuflady, poruszać ten temat. Za te spostrzeżenia obywatel francuski zostaje dyskryminowany, grozi mu utrata pracy, jest pod stałą obserwacją policji, pobiera się jego odciski, jak seryjnemu przestępcy, w dodatku żyje w strachu o bezpieczeństwo swoje i własnej rodziny. Może też skończyć w więzieniu. Jest naznaczony ! Spróbuj opowiedzieć się publicznie przeciwko noszeniu burki, a zrobią z ciebie islamofoba, rasistę, nazistę, wariata i kryminalistę ! Jakiekolwiek zdanie, sprzeczne z przyjętą opinią, obraca się przeciwko tobie. Jakbym wróciła do lektur Kafki albo po prostu cofnęła czas w Polsce o dwadzieścia lat, a może ?...

Temat islamu we Francji, jest tematem tabu !Kiedy odbywa się debata w tv poruszająca ten problem - od czasu do czasu, dla zachowania pozorów - scenariusz zawsze jest taki sam. W szranki staje kilka osób broniących dzielnie równości i tolerancji, przeciwko jednej tylko -uznawanej za islamofoba. Są to przeważnie znani artyści, którzy przecież w sprawach społecznych i religijnych mają najwięcej do powiedzenia. (Publiczność francuska słucha aktorów). Dyskusja zaczyna się w miłej atmosferze, aby islamofob się rozluźnił, a potem strzały, strzały i bum, koniec debaty ! Znowuż przykład na to, że Republika jest kolebką tolerancji. Tak było w słynnej debacie pewnego znanego pisarza i filozofa : Redekera, ostatniej deski ratunku w obronie przed zalewem islamu, przerobionej na drzazgi (dla francuskojęzycznych : Dailymotion : redeker l'islamophobe crucifié chez ruquier).

A co słychać u byłego prezydenta tak prężnie rozwijającego się kraju ? Nad Chiraciem, prekursorem walki o utrzymanie tożsamości europejskiej, wisi wyrok więzienia. Rządził dopóki mógł, odczekano spokojnie swoje i dobrano się do rasistowskiej skóry byłej głowy państwa. Sarkozy jest następny w kolejce. Nie trzeba być profetą. Wystarczy kilka chwil w sieci. Ani jednej suchej niteczki juz nie ma na panującym prezydencie. Wszystko w jednym worku : zakaz noszenia burki, stanowcze rozwiązania w stosunku do społeczności romskiej, wydłużenie okresu do emerytury, może skłonność do słodyczy ? Rasista, homofob, nazista, faszysta i ksenofob w jednym.

Trzy lata temu, znana francuska aktorka Brigitte Bardot została skazana na grzywnę w wysokości 15 000 euro za podżeganie do nienawiści na tle rasowym. W 2006 roku aktorka napisała list do Nicolasa Sarkozy'ego, ówcześnie Ministra Spraw Wewnętrznych, w którym zwracała uwagę na konieczność ogłuszania zwierząt przed rytualnym wykrwawieniem, podczas muzułmańskiego Święta Ofiar (Id al-Adha).niechcący dodała, że wystarczy już wodzenia za nos przez populacje, które niszczą Francję, narzucając swoją obyczajowość. Ten fragment listu, nieszczęśliwie opublikowany w Info-Journal skazał ją już na czwarty wyrok od 1997 roku. Wszystkie z tymi samymi zarzutami.

Oriana Fallaci, słynna włoska dziennikarka, juz dawno nawoływała do „nieobcinania gałęzi na której siedzimy”, my – Europejczycy. Odżegnywanie się od kultury chrześcijańskiej, jest zaprzeczeniem europejskości, czy nam się to podoba czy nie. Tak komentowała, powstającą wówczas preambułę do Konstytucji Europejskiej. Choć sama była ateistką, nigdy nie wyrzekła się swoich europejskich- chrześcijańskich korzeni. Znała świat islamu od podszewki, przeprowadziła wszystkie ważne wywiady z naczelnymi wodzami świata islamu, widziała jak młodych chłopców szkoli się na „wybranych i oddanych Allahowi”, była świadkiem ukamienowań kobiet za „niewierność”. W swoich tezach była bezkompromisowa. Często kontrowersyjna, ale nieustępliwa. Nie bała się uderzać prawdą prosto w twarz. Po ekscesach związanych ze ściągnięciem krzyża w jednej z włoskich miejscowości, mającej za sobą bogatą historię chrześcijaństwa, na dobre wyprowadziła się do USA. Kiedy to muzułmański ojciec jednego z dzieci uczęszczających do publicznej szkoły, wygrał batalię podając do sądu dyrekcję za wieszanie „zwłok na ścianie uwłaczających godności jego i jego syna”. Spróbujmy pisnąć słówko niezadowolenia będąc, w którymś z arabskich, niekoniecznie muzułmańskich, krajów. To czasem, może być nasze ostatnie. Włosi znaleźli trochę karkołomne rozwiązanie, w zamian za krzyże na ścianach można nosić burki i nawet robić sobie w nich zdjęcia do dowodów. Hurra !

„Ambasada USA w Paryżu oceniła, że francuscy muzułmanie zajmują podrzędne miejsce w społeczeństwie, w związku z czym rośnie realne zagrożenie ich przystąpieniem do radykalnych organizacji” - pisze Le monde w zeszłym tygodniu. Dyplomacja amerykańska daje temu wyraźne znaki już od 2005 roku. To w ramach zwalczania terroryzmu przy współpracy przedstawicieli obu rządów. Dajmy władzę muzułmanom, bo się obrażą i rozp...całą Francję !

A gdzie ten kraj skąpany w szampanie, wszechobecna woń kawy i dobrego papierosa przy świeżej prasie, widok bagietki wystającej z koszyczka pełnego warzyw, dźwięk akordeonu na ulicy, zamki nad Loarą, Edith Piaf, wieża Eiffla, Napoleon, musztarda z Dijon, wspaniała kuchnia z winem na czele, Volter, Monet ?...

Żal mi Francji i samych Francuzów, sytuacja staje się coraz bardziej napięta, a trudno tu o złoty środek. Otwarta obrona własnych wartości będzie odebrana jako rasizm i nietolerancję, a za taką w żadnym wypadku Francja uchodzić nie chce. Jakiekolwiek kompromisowe rozwiązanie będzie oznaczało powolną agonię wartości europejskich, których znaczenia już młode pokolenie nie potrafiłoby nawet sprecyzować. Przydałoby się trochę ułańskiej fantazji i słowiańskiej krwi, które komponując się w idealną parę „idą na żywioł”, ale nigdy nie pozostają bierne.

Końcowy cytat w języku niemieckim jest gwoździem do mojej trumny, przypieczętowującym moje faszystowskie poglądy :

« Wer sich wehrt, wird geehrt, Wer sich duckt, wird angespuckt »

(Kto się broni i opiera będzie honorowany, Kto się upokarza i chowa, będzie opluwany)

Na co komu Nowy Rok ?

2010-12-31T17:25:00.000-08:00

Spaceruję po bulwarze wciąż jeszcze kłującym świątecznym blaskiem pomieszanym z sale i discount. « La fete continue.. » No tak, Nowy Rok. Wypacykowane panie prosto od kosmetyczki, fryzjera, solarium i Bóg wie jeszcze czego.

Moja lektura na dziś : repertuar filmowy w noworoczną noc. Swiętuje w postaci zalegania na kanapie w specjalnie do tego przygotowanym w tym celu stroju – dresie z wypchanymi kolanami i podartym T-shirtem. Że co ? Ja niby nie zatańczę samby ? Nawet szampana wypiję. Pytanie tylko « po co ? » Impreza jak każda inna. Bywały lepsze.

Po co nam Nowy rok ? Bo musimy zaszufladkować kolejne dzieje naszego marnego żywota. Bo tak łatwiej, jakbyśmy zaczynali grać w chińczyka od nowa, może tym razem wygramy ?...

Obietnice skladane nie wiedzieć na czyj użytek, komu i po co. ( Chyba po to żeby mieć doła za dwanaście miesięcy, że ups..znów nie staliśmy się bardziej doskonali, niz jesteśmy).

Zabawa w « zmiany » znów się zaczyna. Dlaczego to nie może być : 2 lutego, 12 lipca i 7 września ?

Bo co ?!

Tyle myśli się kotłuje w mojej juz lekko skołatanej głowie, jestem tak zbuntowana, że aż nie chce mi się już pisać, sami sobie dopowiedzcie...ha !

zadanie na Nowy Rok : na co nam Nowy Rok ?

Świętowanie, tradycja i takie tam...

2010-12-28T08:22:00.000-08:00

Nie doceniamy naszych tradycji do czasu, kiedy okazuje się, że nam ich brak albo kiedy musimy o nie trochę zawalczyć, by nie utracić własnej tożsamości.

Jakież było moje zdziwienie pomieszane ze zgorszeniem kiedy po raz pierwszy, w kraju zwanym kiedyś kolebką katolicyzmu, najważniejsze święto dla chrześcijan, dzień Zmartwychwstania Pańskiego w największej katedrze w dużym mieście celebrowałam wraz z kikoma staruszkami. Mowa tu o Włoszech. Pamiętna obchodów z Polski przyszłam wcześniej by móc dostać sie bliżej ołtarza (sic !).

Teraz spędzam Boże Narodzenie we Francji. Wigilia : przywieziony karp, trochę kapusty i fasolki oraz ciasteczka świąteczne w walizce, i opłatek. Zapomniałam Pisma św, bo rzekomo katolickie korzenie. Zabrakło. Boże Narodzenie wypada akurat w sobotę – trudno, na mszę mozna będzie udać się dopiero w niedzielę, w dodatku z gps-em. Bo to z gazety dowiem się, gdzie tym razem pojadę spośród 8 kościołów 1 katedry i 1 bazyliki w czterdziestostotysięcznym mieście. Kościół jak zwykle ładny, z 1765 roku z przebogatą historią, piękne sklepienia i witraże -zabytkowy- jak każdy, bo innych nie ma. Zimno pusto i smutno. Gdzie to ciepło bijące od wystroju pełnego płonących świec i girlandów, gdzie ta ciepła ciasnota i wszechbrzmiący dźwięk kolęd wręcz wykrzykiwanych z radości, na brzmienie których nie jedno kruszy się serce, przynajmniej ten raz w roku ?! Jesteśmy najmłodszymi uczestnikami Eucharystii, budząc lekkie zdziwienie garstki pozostałych.

Wracam do domu, gdzie oburzenie, bo śnieg, bo ślisko, cóż to za moje fanaberie ?! Tu chodzi o bezpieczeństwo, a ja się upieram « do kościoła i do kościoła ». Ale jutro juz nie będzie niebezpiecznie, żeby jechać na poświąteczne wyprzedaże. Teraz siedzę na Youtube i śpiewam kolędy ze wszystkimi : chórami, dziećmi, góralami nawet z Dodą, bo świątecznie, bo radośnie ma przecież być. Wchodzę w butach umorusanych tradycją do nieswojego domu. Prezenty od serca przyjęte bez serca, wykrajane i lukrowane nocami gwiazdki nudzą sie w koszyczku, nawet aniołki, dziergane latem, poszarzały i tylko tv huczy rzekomo świątecznie.

A w Nepalu, gdzie katolików jak na lekarstwo, wierni przemierzają kilkanaście kilometrów górskimi ścieżkami, by choć raz w miesiącu uczestniczyć we mszy św., a na Komorach, wyspie iście mułzumańskiej, gdzie pod groźbą kary i więzienia elity intelektualne przyjeżdżają z najodleglejszych zakątków wyspy ? A w Tanzanii, gdzie trzeba zebrać wszystkich z wioski, by wspólnym transportem w niewygodzie dotrzeć do kościółka z trzciny ?

A nam nie chce się nawet 15 minut przejść pieszo, by znaleźc się w ciepłym i przytulnym kościele,bojąc się chyba przesiąknięcia słowem bożym. Narzekamy, bo księża za bardzo odstają od naszych współczesnych wzorców, jakby to miało coś wspólnego z samym Panem Bogiem.

Nieustępliwość i wierność obyczajom to nasza tradycja, nasza polska, bo nigdzie już takiej nie znajdziemy. Czasem przesadzona, nietoleracyjna i hipokrytyczna, ale nasza.

Dlaczego jestem sensacją we włoskim miasteczku, kiedy mówię, że w piątek nie jem mięsa, ku zdziwieniu samego proboszcza? A kiedy w Polsce zjadam, ze zwykłego zapomnienia, szynkę w piątek wyzywa się mnie od antychrystów.

Kiedy nastąpi moment, w którym władza kościelna ustąpi i ugnie się pod naciskiem wiernych, żeby ich tylko nie stracić, jak to ma miejsce na Zachodzie, Kościół zamieni się w pojęcie abstrakcji. Mam wrażenie, że tutejszy kler już dawno zdał sobie z tego sprawę i teraz w ich oczach widać jedną wielką rezygnację i żałosną próbę ratowania tego, co dawno przy życiu nie jest. Nie pozwólmy, by do tego doszło u nas. W tradycji siła, to nasza tożsamość, to nasze korzenie. Nie ucinajmy gałęzi na której siedzimy, jak to mówiła Oriana Fallaci w orędziu do Europejczyków.

ŻYCIE WYMAGA ELASTYCZNOŚCI

2010-11-20T17:27:00.000-08:00

PODRÓZNICZO-ANTROPOLOGICZNIE AFRYKA 2008

2010-11-20T15:21:00.000-08:00

ARUSHA&POLI-SINGISI&KILIMANJARO

MONDULI - W POSZUKIWANIU MASAJÓW

AKCJA "STATEK"

3 TYGODNIE PÓZNIEJ...MORONI

ZBIERANIE ZŁOMU Z MISJONARZAMI

KARTHALA - NAJWYŻŚZY SZCZYT KOMORÓW (2361M.N.P.M.),
AKTYWNY WULKAN

JESZCZE NIE MADAGASKAR...ANJUAN

W OCZEKIWANIU NA KĄPIEL W PORCIE

TAK TO PRYSZNIC

"LEŻYMY CZEKAMY, NIC SIĘ NIE DZIEJE..." - NA PONOWNE WYPŁYNIĘCIE,
DIETA RYŻOWA DRUGI TYDZIEŃ

CYWILIZACJA!
NOSSY-BE, PRAWIE MADAGASKAR;-)

MAIN MADAGASKAR;-)))
ANKARANA NATIONAL PARK

(AMBILOBE, SAMBAVA)

NASZ NOWY TRANSPORT (EST CAP, MASOALA, MANANARA)

OOO! ZEPSUŁ SIĘ...

SZYBCIEJ I WYGODNIEJ CHYBA PIESZO...

KONIEC DROGI

W POSZUKIWANIU PLAŻY

TAK WYGLĄDA NIEBO?

JEDYNA ATRAKCJA NAKOŃCU ŚWIATA

MAMY TRANSPORT!

DROGA PRZEZ PUSZCZE...

NAWET JEEPEM PO 12 GODZINACH STAJE SIĘ NIE DO ZNIESIENIA

ANTANANARIVO

KRÓLEWSKA WIOSKA

W DRODZE NAD WODOSPADY

LEMURKI

KROKODYLKI

MASECZKI POJAŚNIAJĄCE SKÓRĘ,
ŚWIADCZĄ O PRESTIŻU

ANANAS...MIAMI

JESZCZE RAZ - NAJPIĘKNIEJSZA PLAŻA NA ŚWIECIE...

CAŁA DLA NAS;-)

MOŻE NIE BYĆ KANALIZACJI, ALE TELEFON MUSI BYĆ...

KAMELEON, NIE LUBI JAK CHWYTA SIĘ GO ZA OGON

PRZYDROŻNY HANDEL

;-)

PODRÓŻNICZO-ANTROPOLOGICZNIE AZJA 2005/2007

2010-11-20T08:08:00.000-08:00

MONGOLIA - PRZYJAZNA LUDZIOM, PRZYJAŹNI LUDZIE

POLSKA W MONGOLII OD ZAWSZE

SWIETE PRANIE W SWIETYM GANGESIE

IKONA INDII: SMIECI, RIKSZA I SW KROWA

UKOCHANE GÓRY

RADA STARSZYCH?

MÓJ SŁOŃ;-))

DARJEERLING

W GOŚCINIE

GRA NA "GĘŚLACH"?

" CIUCIUBABKA."..

ZABAWA W SKLEP...

TRADYCYJNY STRÓJ Z KALIPMONG

SIESTA TIME...

DO SZKOŁY

CZAS NA HERBATKĘ

KĄPIEL

STRÓJ Z DARJEERLING

ZANIM NADJEDZIE TOY TRAIN

SIKKIM

CO MOGA KATOLICZKI, A CO MOGĄ MUŁZUMANKI